Od pierwszej części “Jak Otworzyć Się Na Miłość – Wstęp” minął ponad miesiąc – i w takich odstępach czasu będą się ukazywać kolejne części. Nie lubię pisać “na siłę”, ponieważ uważam, że wówczas to, co chcę przekazać będzie nijakie. Jeśli jesteś tu po raz pierwszy to, skocz proszę do poprzedniej części, gdyż ta jest jej kontynuacją.

Musisz wiedzieć, że za nastolatka miałem ogromne problemy z wyjściem do ludzi. Wszędzie chodziłem z moimi kochanymi Rodzicami lub z Siostrami. Przecież to nic złego – powiecie – tak, racja, ale.. zupełnie inaczej człowiek się zachowuje, gdy wyjdzie z kimś, kto go do końca nie zna, niż jeżeli wyjdzie z kimś bliskim. Czy poderwiesz kogoś mając Rodzica przy boku? – ni cholery, ale na podrywanie przyjdzie jeszcze pora.

W poprzedniej części pisałem o samoakceptacji, która jest fundamentalna – jeśli chcemy stworzyć głębszą relację. Dziś pójdziemy o krok dalej. Jeżeli masz podobne problemy jakie ja miałem; z wyjściem i obcowaniem z innymi – trzeba to przełamać.

Mój strach przed wyjściem między ludzi wynikał praktycznie z jednego powodu – brak komunikacji werbalnej. Jak mogę przekazać jakąś wartość drugiemu człowiekowi nie używając aparatu mowy? – wydawało mi się to niemożliwe, do pewnego momentu.

Na skraju frustracji; postanowiłem coś zmienić. Nie wiem czy Ty też tak masz, ale – gdy ja czegoś zapragnę, zawezmę się i zrobię pierwszy krok – to Wszechświat / Bóg tak działa, że podsuwa rozwiązania. Tak właśnie było i tym razem. W ciągu dwóch tygodni pojawiła się opcja na pierwszy, samodzielny wyjazd na dwutygodniowe wczasorekolekcje. Miałem zaledwie kilka chwil na podjęcie decyzji – jadę, czy nie jadę? – jeszcze rok w tył byłem anty wszystkiemu, co było związane z Kościołem. Zatem, jak ja – kurde mol – wytrzymam codziennie Godzinki, Msze Święte i Zdrowaśki?

Jednak to, czego najbardziej się bałem – to wcale nie Zdrowasiek; tylko tego, jak się otworzę przed drugim człowiekiem – fizycznie oraz psychicznie. Potrzebuję pomocy począwszy od ubrania się, a skończywszy na sraniu. Z góry Cię przepraszam – jeśli poczułeś się zniesmaczony, ale taka jest prawda i nie będę tu nic upiększał – gówno zawsze będzie gównem, a nie towarem luksusowym. Jeśli jesteś osobą niepełnosprawną, to wiesz co mam na myśli i jak trudno jest przełamać się w tak intymnych sferach przed obcymi osobami.

Najważniejsze jest podjęcie decyzji. Wówczas miałem dwie możliwości; zostać w domu, w swojej strefie komfortu lub spróbować ją przezwyciężyć. Jak już jechałem na miejsce; w środku cały dygotałem ze strachu, ale chciałem podjąć ów wyzwanie.

Może dla Ciebie niema nic w tym strasznego, ani wyjątkowego. Dla mnie, jednak to był jeden z ważniejszych momentów w moim Życiu.

Okazuje się, że gdy stawisz czoła temu, co Cię przeraża i z tym wygrywasz – to czujesz niesamowitą wolność. To niekoniecznie ciało nas ogranicza, tylko nasz umysł, a konkretnie przekonania i czarnowidztwo. Wspomniałem, że bałem się także komunikacji – zupełnie niepotrzebnie. Gdy ktoś chce Cię bardzo poznać, a Ty to odwzajemnisz to wspólnymi siłami znajdziecie alternatywną drogę ku temu.

Nadchodzi taki czas, kiedy nabierasz wiatru w żagle.., ale ten wiatr może ponieść za daleko. Z moich obserwacji wynika – zresztą, sam też tak miałem – że osoby niepełnosprawne, które bardzo pragną drugiej połówki – upatrują ją w każdym, kto jest bardziej zainteresowany znajomością. Niestety, to nie jest zdrowe. Można nieźle przegiąć – robiąc krzywdę przede wszystkim sobie. Lepiej mieć dystans i nauczyć się trzymać swoje uczucia na wodzy.

Konkluzja tej części jest następująca; jeśli jesteś nieśmiały i skryty – jak najczęściej wychodź do ludzi i kreuj nowe znajomości, ale nie szukaj kurczliwie swojej drugiej połówki.

Artykuł Jak Otworzyć Się Na Miłość – bądź otwarty, ale nie przegnij.. pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Nasz poprzedni wpis dotyczący rozmów z dziećmi na temat niepełnosprawności osiągną rekordową czytelność oraz liczne dyskusje na grupach Facebook – dzięki serdeczne za każde Wasze reakcje i słowa! Dziś chcemy przekazać Wam prawdopodobnie całą istotę naszego Małżeństwa. By jednak mieć pełny obraz tego, jak wygląda nasza codzienność – zapraszamy najpierw TUTAJ, choć trochę się zmieniło, ale o tym nie teraz.

Prawie każdy pragnie być kochany; mieć drugą połówkę, przy której będzie się czuć bezpiecznie. Otrzymujemy coraz więcej maili, zwłaszcza od osób borykającymi się z dysfunkcjami, z pytaniem – co mają zrobić, ażeby znaleźć swoją Miłość.

Ta strona nie powstała po to, by udzielać Wam jakichkolwiek rad i mówić co macie robić – my  sami jeszcze się uczymy. Jednakże możemy już powiedzieć o elementach, które doprowadziły nas tu, gdzie jesteśmy obecnie oraz, które pozwalają iść dalej.

Niby tytuł tego wpisu wszystko zdradza, lecz nie do końca. Każdy człowiek miewa chwile kryzysu i zwątpienia. Osoba niepełnosprawna jest narażona wręcz na stany depresyjne – mówię (Łukasz) to ze własnego doświadczenia. Uważano mnie za imbecyla tylko dlatego, że mam problemy z werbalizacją – nawet poradnia psychologiczno-pedagogiczna to stwierdziła – przez co rok później zacząłem edukację niż moi rówieśnicy, bo chciano wysłać mnie do szkoły specjalnej, do klasy z zaniżonym poziomem nauczania. Na swojej drodze wielokrotnie zaznałem dyskryminacji. Na pewno nie jeden z Was utożsamia się z tym, co teraz piszę.

Niema zatem nic dziwnego, że w pewnym momencie następuje stagnacja i zniechęcenie do Życia. My, jako Małżeństwo w dalszym ciągu spotykamy się z dziwnymi reakcjami, gdzie ludzie dosłownie przecierają oczy z niedowierzania tego, co widzą. Naprawdę trzeba być silnym i mocno zdeterminowanym, by to pokonać.

Czasem bywa tak, że nawet w nas samych coś nie pasuje, mamy inne zdania / spojrzenia na pewne tematy i się ścieramy. To normalne – powiecie. Tak jest, niemniej tutaj też trzeba być twardym, a nie zawsze jest łatwo.

Jak dużo znaczy wiara? Nie tylko w Boga. Gdy ktoś mówi, że coś jest niemożliwe i niema prawa bytu – to znaczy, że jest niedowiarkiem, a tym samym zamyka się na możliwości jakie daje mu Świat. Nic tutaj odkrywczego niema, a jednak..

Z perspektywy czasu wiemy, że byśmy razem nie byli, gdyby nie nasza wiara w nas! Ewelina była wręcz bombardowana negatywnymi opiniami na temat tego, co chcemy zrobić. Do samego końca próbowano wybić Jej nasz Związek. To był nie lada wyczyn, aby znaleźć kontrargument na każdy zarzut bliskich ludzi. Nie wspominając już o bólu jaki oboje przeżywaliśmy.

Bez dyskusyjny jest także fakt, że te wszystkie “kłody” bardzo nas umocniły. Głębiej jest także Bóg, który sprawia, że to, co kiedyś było niemożliwe, teraz jest możliwe – jesteśmy przekonani, że bez Niego nasze życie byłoby jałowe i bez smaku.

Ale na czym ta wiara polega? Nie jesteśmy teologami, więc wytłumaczymy to tak jak czujemy. Wiara – naszym zdaniem – sama w sobie nie wiele wnosi; można wierzyć, ale być biernym i nic z tym nie robić. Dopiero, gdy pokażemy, że nam naprawdę zależy i poczynimy ku temu kroki – wówczas nabiera to sensu.

Nie chodzimy co tydzień do Kościoła – choć coraz częściej odczuwamy taką potrzebę, nie jesteśmy wzorowymi Chrześcijanami – o ile wogóle ktoś jest.. ale to nie o to chodzi. Poczucie, że Ktoś nad nami czuwa i nas prowadzi jest niezwykłym uczuciem, które daje Siłę i nieodpartą chęć do Życia.

Piszcie w komentarzach jakie Wy macie spojrzenia na ten temat.

Artykuł Czy Wiara Ma Wpływ Na Naszą Codzienność? pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Ona i On, podróż do Rzymu – brzmi pięknie, prawda?

Nasz pierwszy wspólny wyjazd.. Wcale nie było tak pięknie jak mogłoby się wydawać. To była nasza próba bycia Razem. Fizyczna; czy poradzimy sobie z Łukasza niesfornym ciałem. Psychiczna; zmierzeniem się z wieloma rzeczami na raz; wysiłkiem fizycznym, lękiem, tęsknotą za bliskimi, werbalną komunikacją, obcym językiem oraz miastem.

Wyjazd i czas przed wyprawą – nie taką zwykłą, bo Europejskim Spotkaniem Młodych Taize w Rzymie, które odbywało się tuż po Świętach Bożego Narodzenia, czyli ja musiałam Święta spędzić prawie pięćset kilometrów od Bliskich.

Sam wyjazd planowaliśmy trzy miesiące. Oficjalnym opiekunem Łukasza był nasz znajomy, zaś ja byłam asystentką koleżanki, ponieważ tak tego wymagały zasady. Zatem na “dzień dobry” mieliśmy wyzwanie; jak, pomimo takich okoliczności – być razem.

Będąc już w Rzymie wszyscy całą ekipą osób z niepełnosprawnościami oraz wolontariuszami spaliśmy w jednym miejscu, a tu wystarczyło się dogadać między sobą. Oczywiście przestrzegając zasad koedukacji.

Ja, w tej grupie byłam nowym obiektem zainteresowania z drugiego krańca Polski – wszyscy uważnie mi się przyglądali i dyskretnie upewniali się; czy aby na pewno nie zwariowałam.

W Życiu każdego człowieka powinien, lub samoistnie następuje taki czas, gdzie stajemy się odpowiedzialni za własne decyzje oraz wybory – ze wszystkimi tego konsekwencjami, nawet tymi, których do końca nie znamy.

To oczywiste, że te progi dojrzałości i odpowiedzialności dla każdego są inne. Dla jednych sama myśl samodzielnego wyjścia z domu – będąc osobą niepełnosprawną – jest czymś niewyobrażalnym. Dla innych, mimo wyzwań jest czymś normalnym. Oddzielenie się od pępowiny rodziców, ich pomocy, nakazów, zakazów czy też funduszy – dla jednych naturalne i spontaniczne; dla pozostałych trudne i paraliżujące.

My, na tym cudownym zdjęciu powyżej – jesteśmy bardzo młodymi ludźmi (mieliśmy wówczas po dziewiętnaście i dwadzieścia-jeden lat), którzy podjęli decyzję odcięcia pępowiny i chwyceniu Życia we własne ręce – mając w głowach lęk, niepewność i mętlik. ale w sercu tlące się Uczucie. Uczucie, które zaprowadziło nas tu, gdzie obecnie jesteśmy i nieustannie nas prowadzi.

~Ewellina

Artykuł 2012r. Nasz Pierwszy Wyjazd.. pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Kohabitacja (łac. „co-, con-”, znaczy „z, wspólnie”; „habitare” – „mieszkać, przebywać”) – wspólne zamieszkanie, współmieszkanie, nieformalne „życie razem”. Zjawisko to definiuje się także jako „niezamężne pożycie z partnerem płci przeciwnej”. Tego typu związki „tworzone są przez dwie osoby płci przeciwnej, wspólnie zamieszkujące przez dłuższy czas, prowadzące gospodarstwo domowe i utrzymujące związki seksualne”.

Tak, zgodnie z tą definicją kohabitujemy na maxa! Czy to coś złego? – w naszym odczuciu nie, choć jesteśmy związani z religią chrześcijańską. Znamy także oficjalne stanowisko Kościoła w tej sprawie, jednak go nie respektujemy – dlaczego?

Naszym zdaniem związek małżeński powinno poprzedzać dogłębne poznanie siebie nawzajem, zarówno w sferze mentalnej jak i fizycznej – również tej intymnej. Nie chcemy przyjąć sakramentu po omacku – to jest dalece nieodpowiedzialne. Chcemy przyjąć Go w pełnej świadomości swoich wad i zalet, znając swoje najsłabsze oraz najmocniejsze strony. To jest bardzo trudne do dokonania chodząc na same randki czy spacery.

Ponadto czujemy, że to co robimy jest podyktowane wolą Bożą. Na naszej drodze jest tyle wyłomów, że bez Jego pomocy by już nas nie było.

Każdego poranka, budzę się obok kochanej Kobiety i widzę Jej zaspane oczy, Jej aksamitne ciało budzące się do życia chcące przywitać nowy dzień. Zawsze przed śniadaniem ćwiczy, niby dla lepszej figury, ale doskonale wiem, że robi to też po to, aby mieć lepszą kondycję – bo przy mnie trzeba mieć…

Po porannej toalecie pora odpalić komputer, sprawdzić pocztę i zasiąść do pracy. Każde zlecenie traktuję jako nowe doświadczenie oraz wspaniałą przygodę. Programowaniem i frajdą zarabiam na nasze Życie. A co w tym czasie Ewelina? hmmm… zwykle podąża swoją ultra szybką hulajnogą na targ, kupić coś na obiad. Robi też mnóstwo innych rzeczy, o których nie będę pisał – nie starczyłoby mi dnia.

Jeśli ktoś powie, że w tym wszystkim tkwi grzech – będzie to dla mnie znaczyło, że jest ślepcem.

Nie zależy nam również, byśmy byli utożsamiali z Katolicyzmem. Jesteśmy po prostu osobami głęboko wierzącymi w Boga – wystarczy nam, że Go czujemy. Jest On wręcz namacalny w naszym Życiu i Związku. Codziennie Mu za to dziękujemy w formie Modlitwy / Medytacji.

Napiszcie koniecznie w komentarzach, co Wy sądzicie na ten temat.

Artykuł Kohabitacja! pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.