Niezwykły jest fakt, że niespełna rok temu pisaliśmy, że jesteśmy gotowi na potomstwo, mija kilka miesięcy i udało się. Ci z Was, którzy śledzą nas od dłuższego czasu – dokładnie wiedzą jaką drogę przeszliśmy. Wydawać by się mogło, że Życie nas nieźle doświadczyło i tak – coś w tym jest, ale wszystko ma swój sens. Te wszystkie kłody, które podrzucano nam pod nogi – teraz dają nam niewiarygodną siłę. Dokładnie rok temu, we Wrześniu zakończyliśmy naszą akcję crowdfunding’ową 32 Metry Szczęścia, gdzie wszystko wskazywało na to, że się nie uda – a jednak! Mamy mieszkanie – ciasne, ale własne, które dało nam poczucie bezpieczeństwa. Samo to poczucie sprawiło, że pragnienie potomstwa przybrało na sile.

Niebawem napisała do nas telewizja Polsat z zapytaniem czy nie chcielibyśmy wziąć udziału w nowym projekcie, który ma na celu dostosowanie jednego pomieszczenia do danej niepełnosprawności – rzecz jasna – my jak to my powiedzieliśmy TAK. Kilka razy słyszeliśmy „przecież zamontowali Wam tylko ten podnośnik i zapewnili kilka atrakcji. Mogli wyremontować całe mieszkanie!”. Serio? – jeśli ktoś ma takie podejście, to klękajcie narody!

Sam podnośnik od LeviCare dużo wniósł w naszą codzienność. Razem z Eweliną zgodnie uważamy, że program „Małe Wielkie Marzenia” coś w nas odblokował. Trudno mi jest sobie wyobrazić, że moja Żona w ciąży ciągałaby mnie na basen tylko po to, by mnie wykąpać. Wypierdziel na glebę – prawie – gwarantowany.

Jeszcze kilka tygodni..

Ewelina jest dokładnie w trzydziestym-trzecim tygodniu Ciąży. Początkowo nastawialiśmy się – sorry, to Ewelina się nastawiała na dziewczynę. Ja byłem gotów na wszystko, co Bozia da, byleby zdrowe. Jednak Ewelina od dawna zbierała ciuszki lekko różowe! Zdradzę Wam, że trochę tego było 🙂

A psikus jest taki, że będziemy mieli Syna. Z czego jestem wielce rad – Ewelina już też, choć zajęło Jej to kilka dni. Zaś ciuszki różowe znalazły już swój dom.

Wiele osób pisze do nas i pyta z troską jak Ewelina się czuje, ja odpisuję tylko, że dobrze i tak faktycznie jest. Ciąża jest wzorowa i niechaj tak zostanie. Bałem się, że doświadczę latających talerzy – wiecie z tymi hormonami różnie bywa. Jednak, na szczęście nic takiego nie było – uff.

Więcej napiszę w kolejnym wpisie. Śmiało zadawajcie pytania w komentarzach.

Artykuł Już za chwilę będę Ojcem.. pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Od pierwszej części „Jak Otworzyć Się Na Miłość – Wstęp” minął ponad miesiąc – i w takich odstępach czasu będą się ukazywać kolejne części. Nie lubię pisać „na siłę”, ponieważ uważam, że wówczas to, co chcę przekazać będzie nijakie. Jeśli jesteś tu po raz pierwszy to, skocz proszę do poprzedniej części, gdyż ta jest jej kontynuacją.

Musisz wiedzieć, że za nastolatka miałem ogromne problemy z wyjściem do ludzi. Wszędzie chodziłem z moimi kochanymi Rodzicami lub z Siostrami. Przecież to nic złego – powiecie – tak, racja, ale.. zupełnie inaczej człowiek się zachowuje, gdy wyjdzie z kimś, kto go do końca nie zna, niż jeżeli wyjdzie z kimś bliskim. Czy poderwiesz kogoś mając Rodzica przy boku? – ni cholery, ale na podrywanie przyjdzie jeszcze pora.

W poprzedniej części pisałem o samoakceptacji, która jest fundamentalna – jeśli chcemy stworzyć głębszą relację. Dziś pójdziemy o krok dalej. Jeżeli masz podobne problemy jakie ja miałem; z wyjściem i obcowaniem z innymi – trzeba to przełamać.

Mój strach przed wyjściem między ludzi wynikał praktycznie z jednego powodu – brak komunikacji werbalnej. Jak mogę przekazać jakąś wartość drugiemu człowiekowi nie używając aparatu mowy? – wydawało mi się to niemożliwe, do pewnego momentu.

Na skraju frustracji; postanowiłem coś zmienić. Nie wiem czy Ty też tak masz, ale – gdy ja czegoś zapragnę, zawezmę się i zrobię pierwszy krok – to Wszechświat / Bóg tak działa, że podsuwa rozwiązania. Tak właśnie było i tym razem. W ciągu dwóch tygodni pojawiła się opcja na pierwszy, samodzielny wyjazd na dwutygodniowe wczasorekolekcje. Miałem zaledwie kilka chwil na podjęcie decyzji – jadę, czy nie jadę? – jeszcze rok w tył byłem anty wszystkiemu, co było związane z Kościołem. Zatem, jak ja – kurde mol – wytrzymam codziennie Godzinki, Msze Święte i Zdrowaśki?

Jednak to, czego najbardziej się bałem – to wcale nie Zdrowasiek; tylko tego, jak się otworzę przed drugim człowiekiem – fizycznie oraz psychicznie. Potrzebuję pomocy począwszy od ubrania się, a skończywszy na sraniu. Z góry Cię przepraszam – jeśli poczułeś się zniesmaczony, ale taka jest prawda i nie będę tu nic upiększał – gówno zawsze będzie gównem, a nie towarem luksusowym. Jeśli jesteś osobą niepełnosprawną, to wiesz co mam na myśli i jak trudno jest przełamać się w tak intymnych sferach przed obcymi osobami.

Najważniejsze jest podjęcie decyzji. Wówczas miałem dwie możliwości; zostać w domu, w swojej strefie komfortu lub spróbować ją przezwyciężyć. Jak już jechałem na miejsce; w środku cały dygotałem ze strachu, ale chciałem podjąć ów wyzwanie.

Może dla Ciebie niema nic w tym strasznego, ani wyjątkowego. Dla mnie, jednak to był jeden z ważniejszych momentów w moim Życiu.

Okazuje się, że gdy stawisz czoła temu, co Cię przeraża i z tym wygrywasz – to czujesz niesamowitą wolność. To niekoniecznie ciało nas ogranicza, tylko nasz umysł, a konkretnie przekonania i czarnowidztwo. Wspomniałem, że bałem się także komunikacji – zupełnie niepotrzebnie. Gdy ktoś chce Cię bardzo poznać, a Ty to odwzajemnisz to wspólnymi siłami znajdziecie alternatywną drogę ku temu.

Nadchodzi taki czas, kiedy nabierasz wiatru w żagle.., ale ten wiatr może ponieść za daleko. Z moich obserwacji wynika – zresztą, sam też tak miałem – że osoby niepełnosprawne, które bardzo pragną drugiej połówki – upatrują ją w każdym, kto jest bardziej zainteresowany znajomością. Niestety, to nie jest zdrowe. Można nieźle przegiąć – robiąc krzywdę przede wszystkim sobie. Lepiej mieć dystans i nauczyć się trzymać swoje uczucia na wodzy.

Konkluzja tej części jest następująca; jeśli jesteś nieśmiały i skryty – jak najczęściej wychodź do ludzi i kreuj nowe znajomości, ale nie szukaj kurczliwie swojej drugiej połówki.

Artykuł Jak Otworzyć Się Na Miłość – bądź otwarty, ale nie przegnij.. pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Pewien czas temu, na naszym FanPage’u pytałem się czy chcielibyście poczytać o tym, co – moim zdaniem – wpłynęło na to, że mam obok siebie tak wspaniałą Kobietę jaką jest Ewelina – jak to jest, że niepełnosprawny, w dodatku niemowa znalazł Miłość? Kilka osób dało mi zielone światło i między innymi do tych osób kieruję ten cykl artykułów. To będzie cykl kierowany do wszystkich tych, którzy szukają tej upragnionej Miłości lub chcą się zainspirować.

Zanim przejdę do konkretów, pozwolę sobie na kilka słów wstępu. Jeśli jesteś tu po raz pierwszy i nie wiesz o co chodzi; przejdź najpierw proszę do zakładki „Poznaj nas„, a potem wróć tutaj. Chcę zaznaczyć, że to nie jest jakieś Arkana Miłości, ani poradnik „Casanova na wózku inwalidzkim” – choć taki tytuł miałby pewnie większą klikalność niż ten faktyczny. Jednak, po pierwsze: nie o to chodzi, po drugie: do Casanovy mi daleko – On „zaliczył” 122 Kobiet, ja tylko / aż Jedną, której nieustannie się uczę. Zatem ekspert ze mnie żaden. Nie chcę, by to, co piszę zalatywało zbytnio Coachingiem, który – nie wiem jak Wam – ale mi się już obrzydł. To, co tu przeczytacie płynie prosto z serca i jest autentyczne, poparte moimi obserwacjami. Będę starał się pisać krótko i do rzeczy, bo na „pierdu pierdu” szkoda mi czasu. Ostatnia i najważniejsza rzecz – każdy jest inny, ma swój indywidualny charakter, więc nie próbuj być mną lub kimś, kim nie jesteś – to droga desperata, która prowadzi donikąd – wiem, bo próbowałem.

Czy potrafisz kochać samego siebie?

Jeśli odpowiedź jest negująca, to masz znikome szanse, by stworzyć długotrwały związek. Ja, tak jak pewnie każdy – miałem etap, gdzie kompletnie nie akceptowałem tego, jaki jestem. Nie chodzę, nie mówię nawet dupę trzeba mi podcierać – nie wspominając już o czynności poprzedzającej, w której też trzeba mi pomóc. Gdy jestem podekscytowany lub zdenerwowany potrafię ulać jak noworodek. Więc gdzie tu miejsce na miłość?

Zaakceptować powyższe cechy to pół biedy, ale pokochać.. to jest sztuka, ale zarazem podstawa. Dopóki nie pokochałem siebie, dopóty miałem problemy z kontaktami międzyludzkimi, wręcz wstydziłem się wyjść na zewnątrz. A jednocześnie pragnąłem czegoś więcej.

Samoakceptacja była u mnie kluczem! Ktoś może Ci mówić, że jesteś inteligentny, przystojny, ale jeśli sam tego nie poczujesz to masz w plecy. Zwykłym znajomym może to wystarczy, lecz nie drugiej połówce. Gdy wypiszesz wszystkie swoje wady i zalety pozwalając sobie na powiedzenie – „okej, taki właśnie jestem!” to poczujesz ulgę. Jeśli znajdziesz coś, nad czym możesz popracować – zrób to, a jeśli nie to trudno.

Na pewno wpłynie to na pewność siebie, która może zwalczyć niektóre lęki przed głębszymi relacjami. Ponadto mało kto ma dar jasnowidztwa, aby poznał Twoje lepsze strony – trzeba zadbać o to samemu. Raczej wątpliwe jest też to, że nagle spadnie z nieba Królewna lub Książę na lśniąco-śnieżnym rumaku i rzeknie – „zakochałem się w Tobie od pierwszego wejrzenia!”. Tiaa.. to byłoby zbyt piękne.

Zdradzę pierwsze ćwiczenie, które pozwoliło mi „ukochać siebie”. Zazwyczaj długo zasypiam, wówczas jest mój czas na rozmyślanie i kontemplacje. Najpierw skupiam się na oddechu, by uspokoić natłok zbędnych myślii, potem modlitwa i „pogadanka” z Bogiem – nie użalaj się nad sobą, bo On chyba tego nie lubi, a i tak zna wszystkie Twoje troski. Skup się raczej na tym czego pragniesz; przedstaw Bogu swoją wizję; wymień wszystkie swoje cechy i z serca podziękuj. A jeśli jesteś „niewierzący”, to po prostu daj sobie czas na wizualizacje swoich pragnień – tylko nie bujaj zbyt wysoko w obłokach, bo rzeczywistość może dać nieźle po „gębie”.

Jeśli nie jest zrozumiałe to, o czym tu napisałem; polecam przeczytać książkę „Joseph Murphy – Potęga Podświadomości”.

Artykuł Jak Otworzyć Się Na Miłość – Wstęp pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.

Do podjęcia tego tematu zainspirowała nas jedna z naszych czytelniczek, a w zasadzie wpis na Jej blogu „Kręcą Mnie Kółka„. Magda ma również mózgowe porażenie, od ponad dwóch lat jest w związku. Jednak od kilku tygodni coś nie gra. Polecamy przeczytać tekst Magdy, aby wiedzieć o co chodzi.

Bardzo cenimy osoby, które nie boją się mówić o chwilach trudu i bolączek. Łatwo jest pisać o momentach kolorowych, wzniosłych. Jednak nie zawsze tak jest! Magda właśnie to pokazała – czasem w związku nadchodzą chwilach „prawdy”. Przez pierwsze kilkanaście miesięcy działa strzała amora, która wyposażona jest w iście drakoński środek znieczulający – nie odczuwamy wówczas żadnych lęków, obaw.

Potem zaczyna się prawdziwa jazda. Do głosu dochodzi rozum, który sieje strach,  niepewność i niepokój. Potrzeba wielkiej siły, by to przezwyciężyć. Tą siłą jest właśnie Miłość i świadome podążanie ku wspólnym pragnieniom.

Jak patrzę kilka lat wstecz, to naprawdę sam jestem zdumiony ile „kłód” pokonaliśmy, by być razem. Nawet nie wyobrażacie sobie ile musieliśmy stoczyć batalii, aby pokazać, że faktycznie damy rade i wiemy, co do siebie czujemy.

Jednak myślę, że każdy związek – niezależnie czy jest w nim osoba niepełnosprawna czy też nie – ma chwile wzlotów i „upadków”. To jest normalne i jak najbardziej zdrowe. Myślicie, że u nas zawsze jest słodko i kolorowo? Oj.. nie!

Ja jestem „Hulaj Dusza..”, zaś Ewelina lubi mieć wszystko poukładane i zaplanowane – na tym polu najbardziej się ścieramy. Na pewne sprawy mamy po prostu inne zdania, ale dzięki temu możemy się od siebie wiele nauczyć. Najważniejsze, aby jasno komunikować swoje potrzeby i uwagi bez żadnych niedomówień.

A jak to u Was wygląda?

Artykuł Czy Mamy Ciche Dni? pochodzi z serwisu MiłośćBezTABU.